يكي از مشخصات جامعه‌ي وحدت‌گراي ايراني، همنوايي ملي حوزه‌هاي فرهنگي و همبستگي اقوام گوناگون در آن است. چشم‌اندازي كه اقوام ايراني از همسايگي با يكديگر به تصوير مي‌كشند، تاريخ عاري از خشونت‌هاي قومي و محلي است. تعدد عناصر گوناگوني كه وحدت خرده فرهنگ‌هاي ايراني  را موجب مي‌گردد، زمينه تضاد ميان آنها را به حداقل تقليل مي‌دهد. عناصر تقويت‌كننده‌اي چون زبان، دين، تاريخ، ادبيات، آيين‌ها، اسطوره، هنر و ... اين نقش را در زمينه همگرايي اقوام ايراني به خوبي بازي مي‌كنند. يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي كاربردي دانش مردم‌شناسي در ايران، شناخت حوزه‌هاي فرهنگي گوناگون به ويژه فرهنگ قومي اقوام به هم پيوسته ايراني است. وجود تنوع و تكثير وحدت گراي قومي در ايران، مردم‌شناسان گوناگوني را به مطالعه زندگي اقوام ايراني برانگيخته است، كه از آن جمله مي‌توان به مردم‌شناسان و ايران‌پژوهاني چون برومبرژه، بازن، سالزمن، آيرونز، فيشر، پيرديگار و ... اشاره داشت.

   برخي از اين آثار كه به مطالعه‌ي زندگي اقوام ايراني در دهه‌هاي قبل اختصاص دارد ما را با فراز و فرود زندگي آنان در چشم‌اندازهاي فراموش شده‌ي تاريخ سرزمين‌مان آشنا مي‌سازد. اين آثار مي‌توانند به شناخت تحولات فرهنگ‌هاي بومي ايران ياري رسانند. تركمن‌هاي يموت يكي از اين آثار است. اين كتاب تأليف ويليام آيرونز مردم‌شناس مطالعات عشايري و قومي است. ترجمه اين اثر حاصل تلاش پيگير و دقيق دكتر كنعاني استاديار گروه علوم اجتماعي دانشگاه گيلان است كه خود نيز به قوم تركمن تعلق دارد. مطالعه اين كتاب را به علاقمندان مطالعات اجتماعي و مردم‌شناسي توصيه مي‌كنيم.